Ik woon ruim dertig jaar in Rotterdam, en heb al die tijd nooit het bestaan geweten van het Dordrechts Museum. Ja, Dordrecht zou vast wel een stadsmuseum hebben, zo’n suffig gebouw met krakende vloeren waar wat ouwe burgemeesters vanaf de muur de boel zien verstoffen. Het is dankzij een toevallig bericht over een tentoonstelling van het werk van Niko Pirosmani, die ik ken van Konstantin Paustovski, dat ik pas op 6 mei het Dordrechts Museum bezocht.

En niks suffig gedoe. Een prachtig gebouw met frisgroene bomen in de voortuin, en met een even tintelende collectie binnen de muren. Enerzijds klassiek, anderzijds speels. Zoals de kijkdozen met achttiende eeuwse interieurs van rijke koopmanshuizen.

Lees verder →

Nee, de website van raw art is niet zo bijzonder, maar de daardoor bij mij verwekte verwachting wel.

Dat zit zo: onlangs moest ik vanwege de Hondenkrant een foto maken van de hond Laika, die beeldende kunst stond te wezen aan de ingang van de beurs Realisme 2012, waarvan de naam overigens nogal flauw was ombeletterd naar real is me. Daar liepen enkele honderden ikjes rond van de leeftijd van het iktijdperk, ogenschijnlijk zeer tevreden met hun ikjes te wezen. Gewoon bejaarden dus met glanzend bijgehouden gebitten in hun brede lach, die hun levens goed voor elkaar hadden en nu iets moois gingen kopen voor aan de muur. Daar is niks op tegen. Pluk de dag en geniet van het leven. Maar het was allemaal zo gladjes. Zo Barbie en Ken op leeftijd. Zo vernietigend goed geregeld. Ik wilde alleen nog net als Laika enkele reis Maan.

Lees verder →